Kriekeloop – SSP ZVL numero 7

In een weekje waarin ik de trainingsomvang nog maar wat had laten afnemen en eigenlijk zelfs vanaf vorige week vrijdag helemaal niets had gedaan had ik de kriekeloop wel al enige tijd geleden omcirkeld in mijn agenda. Meer plichtmatig dan dat ik er echt zin in had reed ik dan ook met dorpsgenoot Bjorn de Betue af naar Clinge. Plichtmatig, omdat ik als al eerder gezegd gewoon 9 criteriumloopjes wil lopen en het gebrek aan zin kwam natuurlijk door de afgelopen weken waarin ik keer op keer werd geconfronteerd met een doffe pijn in de lies, bil en aanhechting van bovenbeen naar bekken. De rust van de afgelopen week deed me aan de ene kant wel goed, alhoewel er nog steeds een lichte stijfheid in de spieren zat. Aan de andere kant deed het me twijfelen of ik er nog wel wat tempo in zou kunnen krijgen, maar volgens kenners valt dat meestal reuze mee en is het niet plots weg.
Toen we het sportpark van de VV Clinge zag ik al aardig wat lopers warmlopen. Ik had er toevallig laatst iets over gelezen en 10 minuten warming up schijnt meer dan zat te zijn. Wat je dan al om 14:15 moet gaan doen snapte ik dan ook niet helemaal of het moet zijn om puur kilometers te maken in voorbereiding op een halve of hele marathon ergens begin volgend jaar. In ieder geval liep ik, na het gebruikelijke inschrijf tafereel, met Bjorn even wat warm en kon ik nog net op tijd schuilen voor een flinke bui die we dan in ieder geval maar al gehad konden hebben. Toen deze bui over was gevlogen liep ik naar de start waar ik Gino ook weer trof en de winnaar van vandaag voor de lange afstand ook al had gespot, Jente Samson wel te verstaan. Sander Post schatte ik in als de nummer twee van vandaag en Sander van Doorn zou het podium vermoedelijk vervolmaken. Ik durfde het Gino eigenlijk nog niet te zeggen, maar als zo vaak de afgelopen weken zou de 4 e plek vast weer naar Gino gaan…. Wat babbelend liepen we in ieder geval richting start en toen ik rustig plaats wilde gaan nemen en met het gezicht de meute van vandaag aanschouwde klonk het ineens 3, 2, 1!!!! Start!!!! “Heuh? Dit was de start?”, leken ruim 100 koppies te bedenken, maar dus draaide ik me om en spurtte er vandoor en koos positie in de rug van een andere bekende van vandaag; Ralph Schaalje. Na zo’n kilometer liepen we zij aan zij en Ralph vertelde dat ook hij niet echt fit was en met wat klachten liep. “In hetzelfde schuitje dus”, zei hij nadat ik mijn verhaal had gedaan en we volgden de pas van een wat oudere man die ons rustig voorbij liep. Eerste loper die we in het vizier hadden was Joakim van Gasse die als gebruikelijk hard was gestart. Ik vraag me altijd af hoe hij het zou doen als hij zijn race eens net wat anders zou indelen, maar deze keer leek hij al sneller dan normaal tempo te minderen. De wat oudere man leek op het lange stuk over de kappeledreef ook wat in te zakken en zodoende bepaalde ik mijn eigen tempo wat zo rond de 15 in het uur zat. Het leek alsof er geen wind zat, maar ik merkte toen ik de 90 graden draai maakte naar het noorden dat de noordoost 3 van vandaag er toch wel degelijk was. Het viel in feite mee, maar zorgde er wel voor dat mijn tempo zo’n 10 tellen per kilometer omhoog ging. Voor me zag ik Ronnie zwoegen in de wind, maar ik zag geen noodzaak het hem nog lastig te maken. Niet vandaag althans, want ik had me voorgenomen niet al te gek te doen en gewoon mijn plek wat vast te houden.

Toen we langs de provinciale weg weer terug naar de bossen liepen hoorde ik met kleine pasjes iemand naderen. “Verrek, wie zou dat nou zijn?” en bewust hield ik wat in omdat ik eigenlijk ook wel zin had om eens in iemands rug te lopen. Normaal heb ik daar mijn plichtsgetrouwe maatje Jan voor, maar die wilde een dag later voetballen en had er vrijdag ook al een interval tegenaan geknald. Overigens maar goed ook dat Jan er niet was, want met deze vorm was het waarschijnlijk toch te hard gegaan en had ik mezelf weer naar de haaien gelopen, omdat ik niet zou willen afgeven. Joakim en ik liepen zodoende de bossen in waar ik de kop weer nam en probeerde een route te lopen zonder op mijn gezicht te gaan en natte schoenen zou krijgen. Beide lukte, maar ik was toch wat confuus hoe we nu precies moesten lopen. Joakim leek hierin wat zekerder en koos met kleine pasjes een route die ik dus in ieder geval niet kon lopen of ik zou een gaatje moeten laten vallen. Dicht op elkaar lopen werkt nl echt absoluut niet bij dat soort glibberige padjes. Het tempo ging er echter behoorlijk uit en ik ondanks dat het niet echt hoefde besloot ik er toch maar wat te versnellen. Ik dacht dat Joakim nog redelijk volgde, maar tot mijn verbazing zag ik een paar bochten later dat het Joris de Neve was die op een meter of 50 achter me zat. “Goh, dan is de rest wel erg kapot gegaan”, bedacht ik me, want zowel Ralph als Joakim lopen normaal wel voor hem dacht ik. Ik voerde het tempo in ieder geval weer wat op richting de 15pu en haalde de achterhoede in van de 5k die gelijktijdig was gestart. Even werd ik bijna gesandwicht door 2 ietwat meer gevormde vrouwen, maar anders dan op andere gelegenheden was ik daar nu niet voor in. Toch met redelijk gemak kwam ik over de finish en meende te horen dat ik toch nog een medailleplaats had veroverd. Peter Rottier zou eerste zijn, Ronnie Wagenaer had ik ook voor me gezien, dus zou ik dan 3 e zijn? Bij de prijsuitreiking later, bleek echter dat Martijn Kox deze 2e plek had opgeëist.

“Tja, en wat brengt het je dan”, zat ik me later die dag te bedenken. Een veel te hoge HF tijdens het lopen, toch weer een beetje reactie op de bekende gevoelige plekken en een tijd die behoorlijk wat trager was dan een jaar geleden, alhoewel het in de bossen natuurlijk behoorlijk glibberen was en iedereen wat trager leek dan normaal. Belangrijkste is natuurlijk om van de blessures af te komen en daarmee sta ik dan ook weer voor het dilemma om nu de komende weken écht eens helemaal niets te doen óf gewoon lichtjes te blijven trainen om toch niet helemaal de basis te verliezen. Het blijft lastig en het zal een combi van bovenstaande blijven. Zoals Jan mij eerder al zei: “als je de oorzaak niet wegneemt zal het terug blijven komen”. Maarja, wat is die oorzaak. Ik ga in het nieuwe jaar in ieder geval eens foto’s laten maken van de heupstreek, waarmee ik in ieder geval zeker wil hebben dat daar niets mis zit. Als dat wel zo is kan ik de marathon van Rotterdam ook maar beter uit mijn hoofd zetten en me op wat andere dingen gaan richten. Eind van het jaar wilde ik aanvankelijk de eindejaarscross nog wel lopen. Misschien doe ik dat alsnog, maar het lijkt in mijn geval verstandiger om de intensieve loopjes wat te laten afnemen en aan de marathonvoorbereiding te beginnen.

Na aankomst overigens nog wat foto’s gemaakt van wat lopers op de middenlange afstand en de top 5 lange afstand. Zie daarvoor: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10155289259011158.1073741829.532091157&type=1&l=99943711d2

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Een gedachte over “Kriekeloop – SSP ZVL numero 7

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s